Mijn stem vinden

Mijn stem vinden

Op weg naar het Lagerhuis

Wat niet zo heel veel mensen weten is dat ik op de middelbare school een fanatieke debateur was. Mijn school deed mee aan het debatteerprogramma ‘Op weg naar het Lagerhuis’, waarin teams van middelbare scholen strijden om een reisje naar het echte Lagerhuis te winnen. Voor mensen die onbekend zijn met het Lagerhuis, het Lagerhuis is een overheidsgebouw in Londen waar moties worden aangenomen, afgewezen of ter discussie worden gesteld.

Ik was deel van het team van mijn school en toen ik in de vijfde klas van het VWO zat, kwamen we door de voorrondes en mochten we deelnemen aan het programma. Uren oefenden we op de stellingen die we kregen. Voor, tegen, neutrale, 1-2’tjes bedenken tussen teamleden, individueel discussiëren, als team, met passie, zonder emoties. We oefenden werkelijk alles. Ik heb in die periode ontzettend veel geleerd over praten. Je kan wel zeggen dat discussiëren bij me paste, ik had altijd al wel een sterke mening en stopte die niet onder stoelen of banken. Ik kon me goed verwoorden en argumenten uiteenzetten om mijn mening te verdedigen.

Sociaal ongepast

Na de middelbare school ben ik een sociale opleiding gaan doen, de Sociaal Pedagogische Hulpverlening (SPH). Je mening uiten was daar op z’n minst ongepast. In de hulpverlening was het niet wenselijk dat ik mijn eigen mening gaf, maar dat ik opstond voor de ander en diens mening kon begrijpen en volgen. 

Al snel had ik door dat ik het niet zou halen als ik vast bleef houden aan mijn sterke meningen. Ik kreeg gewoonweg geen voldoendes, omdat men vond ik té rechtlijnig en té zwart-wit dacht. Achteraf gezien denk ik dat dat helemaal niet het geval was, ik was gewoon bezield. Ik had mijn onderzoek heus wel gedaan en was vaak gewoon écht overtuigd van mijn gelijk. Alleen niemand had zin of tijd om met mij in discussie te gaan en mij lastige vragen te stellen om me uit te dagen. Dat snap ik ook, we waren met zo’n 200 studenten in het eerste jaar, dan heb je geen tijd om iedereen individueel uit te dagen.

Verpleegkunde

Na de SPH ging ik door met leren, ik ging HBO Verpleegkunde doen. Een keuze die ik maakte omdat ik niet kon accepteren dat mijn ‘lerende’ leven nu al voorbij was. Ook was er op dat moment heel weinig werk als SPH’er, dus al met al kwam het allemaal heel mooi uit. Nu dacht ik te weten dat je met een kritische blik niet ver kwam, maar bij Verpleegkunde moesten we juist weer kritisch zijn. We moesten advocaten van de beste zorg worden. Dus, dat deed ik braaf. Ik kon me ook goed verwoorden en had voldoende argumenten om mijn mening en visie kracht bij te zetten. Zo, liep ik daar even tegen de lamp.

Verpleegkundige zijn vaak hele sociale, aardige en zorgzame vrouwen. Veel verpleegkundigen werken al jaren, soms wel tientallen jaren, op een afdeling. En dan komt ‘de nieuwe leerling’ even vertellen dat ze niet de beste zorg leveren. Oeps! In de theorie en op school werd je (theoretische) mening harstikke gewaardeerd. We genoten we stiekem van al die roddelverhalen over collega’s die het allemaal niet goed deden. De praktijk was het wel andere koek! Je moest wel laten zien dat je kritisch kon denken, als het maar niet ging over de afdeling waar je op dat moment aan het werk was. En zéker niet over het team. Ik raakte mijn stem verder kwijt.

Na mijn studie

Toen ik klaar was met Verpleegkunde had ik twee jonge kinderen. De tweede kreeg ik op de dag dat ik mijn diploma Verpleegkunde en speldje kreeg (écht waar!). Ik kreeg een baan bij het consultatiebureau, wat erg veel protocollair werk is en daarnaast: Aansluiten bij de ouders voor je. Achteraf gezien weet ik dat ik er gewoon niet klaar voor was, ik kon niet eens meer voor mijn eigen mening uitkomen. Toen kwam ik terecht in een werkveld waar je eigen mening wel wat mag doorschemeren, maar eigenlijk grotendeels op de achtergrond aanwezig is. Ik had grote moeite om te wennen aan het werkende leven, ondanks dat het een baan was met veel bijscholingsmogelijkheden. We moesten in die periode verhuizen, want de huur van ons huurhuis was opgezegd. Als klap op alles werd mijn oudste vlak voor de Kerst van 2018 ziek.

Het keerpunt

Na een paar dagen zat ik in het ziekenhuis omdat we het niet vertrouwden. Een paar uur later lag hij zo goed als in coma, hij had hersenvliesontsteking. De tranen staan altijd in mijn ogen als ik terug denk aan die periode. Verpleegkundigen kwamen alleen helpen voor controles, de dames van de bloedafname stonden gezellig hun kerstplannen te bespreken aan de bedrand van mijn doodzieke kind. De dag voor Kerst hoorde ik 30 minuten voor de ambulance voor mijn neus stond dat hij zou worden overgeplaatst, of ik alsjeblieft even mijn spullen wilde gaan pakken. In totaal heeft hij ruim twee weken in het ziekenhuis gelegen. Vlak voor hij naar huis mocht kreeg hij weer koorts en de regel is dat je niet met koorts naar huis mag uit het ziekenhuis. Hij moest toch weg. Dat was het moment dat ik mijn stem terug begon te vinden. Belachelijk vond ik het. Ik was zelf een zorgprofessional! Ik wist toch zeker wel waar ik het over had?!

Mijn stem vinden

Sinds dat moment heb ik er anderhalf jaar keihard aan gewerkt om mijn stem terug te vinden. Dat was echt ontzettend moeilijk. In mijn hoofd speelde alle meningen van anderen, studiebeoordelingen, ‘feedback’ en medische informatie continu af als een film. Ik kreeg last van onzekerheid. Wat als mensen me gek vinden? Wat als ik mijn titel als verpleegkundige op het spel zet door alternatieve informatie te delen? Als ik dit zo typ, dan vindt ze me waarschijnlijk te zwart-wit, toch? Alle oude meningen die anderen over mij hadden uitgesproken passeerde één voor één de revue. Ook die blog die iemand had gepost nadat ik net één maand een beetje had gedeeld over essential oils. Ik maak soms nog mijn beoordelingsgesprekken door die had ik tijdens mijn Verpleegkunde opleiding.

Ik voelde me ook gesteund door al mijn con-cullega’s. Netwerk Marketing heeft me zo gezegend met vriendinnen die me steunen. Rozemarijn, die ik al kende lang voor deze business. Wendy, die de mooiste instagram heeft en de leukste DIY’s online zet. Berdien, die gewoon lekker toegeeft dat haar kinderen geen water blieven. Ngadia, die altijd zorgt voor een stukje nuchterheid en zakelijk super sterk is. Johanneke, die jaloersmakend veel in bad ligt, maar ook gewoon je even een echte knuffel kan geven.

The one who speaks to all, speaks to none.

Als ik probeer om tegen iedereen te praten, praat ik eigenlijk tegen niemand. Door altijd maar midden op de wip te zitten, luistert niemand naar je. Pas als je een kant kiest, en daar voor uit te komen, kom je erachter dat er aan die kant heel veel like-minded mensen zijn. Ik ben de afgelopen jaren zo bezig geweest met de ‘andere’ kant, de mensen die het mogelijk niet leuk vonden wat ik zei. Terwijl ik eigenlijk allang niet meer midden op de wip zat.

Jongens, ik zal het maar gelijk toegeven. Ik ben zo’n moeder die haar kinderen suikervrij opvoedt, met weinig schermtijd. Zelf koekjes bakt met kilo’s rauwe roomboter en bio bloem en thuisonderwijs aanvraagt. Al mijn kids lopen in wollen kleren, en ik zelf ook. Ik heb een menstruatiecup en wij doen niet aan klassieke anticonceptie. Intermittend vasten is mij niet onbekend. Ik geef borstvoeding tot de baby er zelf mee stopt en doe dat op verzoek. We doen aan co-sleepen. Ons modem staat op een tijdsklok, want hè, al die straling. Ik neem supplementen, en veel ook. Ik gebruik dagelijks tientallen druppels essential oils, en ik geniet er heel erg van. Het enige wat nog mist is een bloemenkrans op  mijn hoofd en een ‘Peace’ sticker op mijn auto, dan zou ik zo doorkunnen naar Woodstock.

Wat ik wil zeggen is, je bent welkom! Je bent welkom ongeacht je hippie status. Doe jij bovenstaande dingen ook allemaal, welkom! Doe je nog niets, ook welkom! Ik heb ik elk geval mijn stem gevonden als alternatieveling in de grote meute.

Geef een reactie